Darz Bór! Łowiectwo w Polsce — tradycje, wiedza i droga do uprawnień myśliwskich.AplikacjaKontakt
Dziczyzna · 7 października 2026

Dziczyzna — od łowiska do kuchni

Patroszenie, chłodzenie, znakowanie tuszy, badanie na włośnie i ASF — zasady, które decydują o bezpieczeństwie dziczyzny.

Dziczyzna to mięso zwierząt żyjących na wolności — chude, bogate w białko i cenione w kuchni. O jej jakości i bezpieczeństwie decyduje jednak to, co dzieje się w pierwszych godzinach po strzale.

Pierwsze czynności po strzale

  • Patroszenie — jak najszybciej, z zachowaniem higieny; narządy wewnętrzne ogląda się pod kątem zmian chorobowych.
  • Chłodzenie — tusza powinna jak najszybciej trafić do chłodni; ciepło przyspiesza psucie się mięsa.
  • Znakowanie tuszy — upolowaną zwierzynę znakuje się zgodnie z przepisami o warunkach wykonywania polowania i znakowania tusz.

Badanie na włośnie

Mięso dzika przed spożyciem musi zostać zbadane na obecność włośni (Trichinella). Włośnica to groźna choroba pasożytnicza, a zarażenia nie da się rozpoznać gołym okiem. Badanie wykonuje się w uprawnionym laboratorium.

ASF — afrykański pomór świń

ASF to choroba wirusowa dzików i świń, niegroźna dla ludzi, ale bardzo groźna dla hodowli. Myśliwi odgrywają ważną rolę w jej zwalczaniu: przestrzegają zasad bioasekuracji w łowisku i zgłaszają znalezione padłe dziki. O znalezieniu padłego dzika powiadom powiatowego lekarza weterynarii, a aktualne zasady sprawdź w komunikatach Głównego Lekarza Weterynarii.

Dziki żerujące na polu
Dziki są szczególnie ważne w zwalczaniu ASF i włośnicy.

Postępowanie z upolowaną zwierzyną i choroby zwierząt łownych to zagadnienia egzaminacyjne. Przećwiczysz je w aplikacji Egzamin Łowiecki.

Stan prawny: 27 października 2026 r. Artykuł ma charakter informacyjny — obowiązujące brzmienie przepisów sprawdzisz w ISAP, a terminy szkoleń i egzaminów w zarządzie okręgowym PZŁ.