Trofeum to pamiątka po upolowanym zwierzęciu, ale też źródło wiedzy o populacji. Ocena trofeów pokazuje, w jakiej kondycji jest zwierzyna w łowisku i czy gospodarka łowiecka idzie w dobrym kierunku.
Najczęstsze trofea
| Gatunek | Trofeum |
|---|---|
| Jeleń, daniel, sarna | poroże |
| Dzik (odyniec) | szable i fajki — dolne i górne kły |
| Muflon | rogi (ślimy) |
| Lis, borsuk | czaszka, skóra |
Preparowanie
Poroże preparuje się razem z częścią czaszki: czaszkę się oczyszcza, wygotowuje i wybiela, a samo poroże pozostawia w naturalnym kolorze. Kły odyńca wyjmuje się z żuchwy i szczęki po wygotowaniu. Przy trofeach z dzików pamiętaj o zasadach związanych z ASF obowiązujących na danym terenie.

Ocena i medale
Trofea ocenia się według międzynarodowych formuł punktowych (CIC), biorąc pod uwagę m.in. wymiary, masę i budowę. Trofea, które przekroczą określone progi punktowe, otrzymują medale: brązowy, srebrny lub złoty. Ocenę prowadzą komisje działające w strukturach PZŁ; trofea niektórych gatunków muszą być przedstawione do oceny.
Trofeum to nie cel sam w sobie
W dobrze prowadzonym łowisku selekcjoner odstrzeliwa osobniki słabe i stare, a pozostawia najlepsze, młodsze byki, by mogły przekazać swoje cechy potomstwu. Okazałe trofea są wtedy efektem dobrej gospodarki, a nie pogoni za rekordem.
Trofea, ocena wieku i zasady selekcji to zagadnienia z egzaminu — szczególnie na selekcjonera. Przećwiczysz je w aplikacji Egzamin Łowiecki.
Stan prawny: 27 października 2026 r. Artykuł ma charakter informacyjny — obowiązujące brzmienie przepisów sprawdzisz w ISAP, a terminy szkoleń i egzaminów w zarządzie okręgowym PZŁ.


